Σταθμός Αγία Μαρίνα: Ένα ολικό αδιέξοδο στην άκρη του δρόμου
Η περίπτωση του Νίκου, του άστεγου έξω από τον σταθμό Αγία Μαρίνα συγκινεί πολύ κόσμο, που δεν θέλει να βλέπει έναν άνθρωπο, τον Νίκο, να ζει σε τέτοιες συνθήκες. Ας μην σπεύσει κάποιος να τον κατηγορήσει -γιατί γίνεται και αυτό. Αν μπορούσε να φροντίσει τον εαυτό του δεν θα αποτελούσε αντικείμενο συζήτησης.
Πριν λίγο καιρό δημοσιεύσαμε το άρθρο Χρόνια έξω από το Δημαρχείο Αιγάλεω – Πώς είναι δυνατόν; στο οποίο περιγράφηκε η κατάσταση, η οποία άλλωστε είναι γνωστή σε πάρα πολλούς γιατί κρατάει αρκετά χρόνια.
Η κ. Λαμπρινή Πουλίτσα επαναφέρει το θέμα με ανάρτηση στη σελίδα Χαϊδαριώτες γονείς εν δράσει!:
Χθες βράδυ για πολλοστή φορά επιστρέφοντας από την δουλειά αντίκρισα έναν συνάνθρωπο μας να κοιμάται βρώμικος κ με ένα μπουκάλι αλκοόλ στο χέρι. Όλοι τον συναντάμε στην έξοδο Μετρό Αγία Μαρίνα τον καλημερίζουμε του δίνουμε τσιγάρα του δίνουνε χρήματα να φάει κ έτσι νομίζουμε ότι τον βοηθήσαμε… Όμως τον βοηθήσαμε στα αλήθεια; Αφού εξακολουθεί να κοιμάται λερωμένος μεθυσμένος και ψυχικά ασθενής στο δρόμο. Είναι επικίνδυνος για τον ίδιο του τον εαυτό κατ’ επέκταση για την δημόσια υγεία;
Μηπως πρέπει να κινητοποιηθούμε πιο δραστικά ώστε να ενεργοποιηθούν οι κρατικοί μηχανισμοί και όλοι να συνεργαστούν για το καλό του, που ο ίδιος δεν είναι σε θέση να φροντίσει; Μίλησα με τους ανθρώπους που έχουν καταστήματα εκεί κοντά. Μου είπαν ότι τον έχει πάρει το περιπολικό και τον επιστρέφει πίσω… Δεν θέλει σύλληψη, φρόντιδα χρειάζεται και παρέμβαση άμεσα της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου σε συνεργασία με το ΑΤ. Έχω όλη την καλή διάθεση να πάω και να καταθέσω στο Τμήμα τα παραπάνω επώνυμα. Στην μνήμη του κου Αλέκου, που ήταν μια παρόμοια περίπτωση και μετά από δική μας κινητοποίηση πέθανε σε δομή του Δαφνίου, καθαρός και σε κρεβάτι, όπως αξίζει σε κάθε άνθρωπο!
“Έχουμε ασχοληθεί πάρα πολλές φορές”
Μετά την πρώτη ανάρτηση το “Αιγάλεω Σήμερα” μίλησε με στελέχη της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου Αιγάλεω. Διότι εύλογα όλοι, μόλις γεννηθεί ένα τέτοιο θέμα ρωτάνε “τι κάνει η Κοινωνική Υπηρεσία;” Μας απάντησαν λοιπόν ότι έχουν ασχοληθεί πάρα πολλές φορές με την περίπτωση του Νίκου, αλλά ουσιαστικά δεν μπορούν να προσφέρουν βοήθεια, δηλαδή τέτοια που να λύσει οριστικά το πρόβλημα του ανθρώπου αυτού. Όπως και άλλων ανάλογων περιπτώσεων φυσικά. Αυτό διότι δεν έχουν στη διάθεσή τους τα απαραίτητα εργαλεία, με κυρίαρχο αυτό της στέγης. Στην πραγματικότητα ο μόνος Δήμος που έχει αναπτύξει έναν ειδικό μηχανισμό για αστέγους είναι ο μόνο ο Δήμος Αθηναίων, που διαθέτει το Πολυδύναμο Κέντρο Αστέγων. Χρειάζονται χρήματα και δομές, που σε επίπεδο Δήμου απλά δεν υπάρχουν. Όπως μάθαμε, ο Νίκος έχει μεταφερθεί κάποιες φορές στο Δρομοκαΐτειο, αλλά μετά από βραχύβια νοσηλεία βγαίνει πάλι έξω.
Σήμερα για τον Νίκο δείχνουν ενεργό ενδιαφέρον και προσπαθούν να του προσφέρουν ό,τι είναι δυνατόν ιδιώτες σε ατομικό επίπεδο, αλλά και συλλογικότητες αλληλεγγύης. Όμως η ζωή του δεν αλλάζει, είναι αυτή που περιγράφει η κ. Πουλίτσα. Δεν είναι μεγάλος ηλικία και όταν είναι νηφάλιος μπορείς να μιλήσεις μαζί του. Νεότερος ήταν ένας από τους γνωστούς Έλληνες ράπερς της δεκαετίας του 2000. Είχε μάλιστα σπίτι κοντά στον Σταθμό Αγία Μαρίνα, αλλά πρόσφατα αυτό έγινε αντικείμενο κατάσχεσης και έτσι δεν καμία στέγη πια (πιο πριν δεν τον ήθελαν οι γείτονες και του δημιουργούσαν προβλήματα όταν πήγαινε εκεί, σύμφωνα με πληροφορίες μας). Τώρα ζει σε αυτό το ολικό προσωπικό και κοινωνικό αδιέξοδο, χωρίς καμία απολύτως χαραμάδα φωτός στο μέλλον.
